کلاهبرداری

کلاهبرداری بدین معنا است که شخص با استفاده از وسایل متقلبانه سعی در بردن مال دیگری نماید و موفق شود که مال دیگری را برباید. تمایز اصلی کلاهبرداری با سایر جرایم در آن است که در بیشتر جرایم علیه اموال مال بدون رضایت مالک و حتی از طریق توسل به خشونت به مجرم منتقل می‌شود اما در کلاهبرداری شخص کلاهبردار به گونه‌ای رفتار می کند که صاحب مال فریب خورده ،خود با رضایت و میل آن مال را در اختیار کلاهبردار قرار می‌دهد.

کلاهبرداری به طور کلی دارای ۲ رکن اصلی است. اولین رکن آن، این است که کلاهبردار با توسل به وسایل متقلبانه سعی در فریب دادن مالک دارد. برای تحقق این جرم متقلبانه بودن رفتار یا وسیله‌ی مورد استفاده‌ی کلاهبردار بسیار حایز اهمیت است مانند استفاده از نام و عنوان جعلی و از طریق آن فریب دادن مردم. رکن دوم آن اینست که کلاهبردار از طریق توسل به وسایل متقلبانه که در شخص صاحب مال اثر گذاشته و منجر به فریب او شده است، مال آن شخص را دریافت کند یعنی شخص مال باخته به خاطر فریب کلاهبردار با رضایت و تمایل مال خود را در اختیار وی قرار دهد.

 

 

جرم شروع به کلاهبرداری

 

با توجه به فراهم کردن وسایل متقلبانه و به علت خارجی مجرم به اهداف خود نمی‌رسد در واقع این حالت قصد به اضافه تهیه مقدمات حاصل گردیده است و قانون‌گذار در این حالت برای مجرم مجازات تعیین نموده است.

بر طبق تبصره ۲ ماده ۱ قانون تشدید مجازات آن حداقل ۱ یا ۲ سال می باشد و شامل جزای نقدی و رد مال نمی‌گردد.

نکات مهم جرم کلاهبرداری

در پایان در جرم کلاهبرداری چند نکته حایز اهمیت است:

  • برای اعلام شکایت کلاهبرداری، فرد مال باخته می‌تواند از وکیل کمک بگیرد که این امر سبب می‌شود اثبات جرم راحت‌تر و ظرف مدت کمتری صورت بگیرد.
  • جرم کلاهبرداری حتما با انجام یک فعل صورت می‌گیرد و ترک فعل هیچ گاه کلاهبرداری نیست.
  • مجازات کلاهبرداری از جمله مجازات های سنگین اعمال شده در جامعه است و علاوه بر حبس ۱ تا ۷ سال، جزای نقدی به میزان ارزش مال برده شده به مالک اصلی آن نیز در خصوص کلاهبردار اعمال می‌شود و کلاهبردار باید مالی را که از طریق فریب بدست آورده به صاحب آن رد نماید.

 

در صورتی که سوال دیگری در این زمینه دارید با وکلای موسسه تماس حاصل فرمایید.